หลายวันที่ผ่านมานี้ความรู้สึกที่ไม่อาจหมดไปจากตัวฉัน
มันเริ่มที่จะทำหน้าที่ของมันอีกครั้ง
ฉันไม่ได้แปลกใจอะไรมากนักในการกลับมาของมัน
หรือหากแต่มันไม่เคยจากไปไหนเลยด้วยซ้ำ
ความเหนื่อยล้าอ่อนแรงต่อสิ่งต่างๆรอบกาย
มันช่วยให้สิ่งนั้นเพิ่มบทบาทมากขึ้น
ท่ามกลางผู้คนมากมาย…แต่
ฉันกลับรู้สึกได้ถึงการเดียวดายในหนทางที่ก้าวเดิน
เคยคิดมั้ยว่าถ้าวันหนึ่งใบหน้าที่เคยเปื้อนยิ้ม
เสียงหัวเราะแห่งความสุขที่คุณมี มันกลับเลือนหายไป
ทุกอย่างถูกแทนที่ด้วยใบหน้าที่ขุ่นมัว อารมณ์ที่แลเศร้า
รอยยิ้มที่ไม่อาจแสดงความรู้สึกที่งดงามออกมาได้
ทุกอย่างกลับแปรเปลี่ยนไปในทางกลับกัน
คุณจะทำอย่างไรในสิ่งที่คุณกำลังเป็น
ฉันเองก้อเคยคิดและมักตั้งคำถามกับตัวเอง ในหลายๆครั้ง
ทำไมนะ..? ผู้หญิงคนนี้ถึงต้องเศร้า ต้องเหงาทุกวัน
กับบทความที่มันดูแล้วชีวิตไม่มีอะไรนอกจากความผิดหวัง
ความเหงา เศร้าและโดดเดี่ยว..
บางทีฉันก้อลำบากใจในการถ่ายทอดความรู้สึกนั้นให้ใครได้รับรู้
แต่นั่นคือตัวฉัน นั่นคือความรู้สึกฉัน และนั่นคือเรื่องจริง
ที่ฉันไม่อาจปิดบังมันไว้ได้
ในความผิดหวังบางคนมักแสดงออกมาในรูปแบบที่แตกต่างกัน
บ้างก้อนิ่งเงียบ บ้างก้อทำร้ายตัวเองอย่างบ้าคลั่ง
บ้างก้อไม่อยากรับรู้ความเป็นไปอะไรเลย
English
